نغمه خارزار 1 (2 جلدی)

لبخند نرمی روی لب‌هایم می‌آید و خیره به ماه سرم را به سینه‌اش تکیه می‌دهم. دستش را محکم‌تر می‌گیرم. - قایمم کن! یه‌جوری که دست دنیا بهم نرسه. سر شانه‌ام را می‌بوسد. - نمی‌تونم! حتی اگه بخوامم نمیشه. - چرا؟ - چون تو مثل خورشیدی. هر جا باشی؛ اونقدر درخشانی که نورت میتونه همه رو خیره خودش کنه. تارهای صوتی‌ام می‌لرزد. - ولی من هیچ‌وقت نمی‌خواستم مثل خورشید باشم. دوست داشتم شبیه ماه باشم. - چرا؟! - نگاهش کن! بی‌نقص نیست. مثل خورشید همه‌چی تموم نیست؛ با این حال میلیاردها آدم دوستش دارن. من دلم می‌خواد مثل ماه باشم. مثل ماه، همه با وجود تمام نقصا و ایرادام دوستم داشته باشن.